Historia Luboszyc


Pierwsze wzmianki o wsi Luboszyce pochodzą z 1295 r. Wiadomo, że Śląsk a także i okolice Opola były wtedy w posiadaniu Czech. Pewnego razu- jak głosi legenda, jeden z trzech braci Czechów którzy wyruszyli w daleką drogę osiedlił się w zakolu bystrej rzeki. W ślad za nim podążali inni osadnicy z tego samego rodu i wspólnie założyli osadę, którą nazwano imieniem pierwszego osadnika -Lubczici lub Lubozici. Lubosz zbudował młyn wodny i stał się dziedzicem osady. Nazwa wsi może również pochodzić od bogatego kmiecia: Bogusław Ernst Blankowsky Lubo Baro de Demschutz-"Luboschutz", który miał w posiadaniu ziemie od Kotorza po Gosławice i jej okolice. W 1375 r. Sztiepan de Lubosicz, widocznie kmieć lub sołtys obecnych Luboszyc nabywa most pod Gosławicami. 18.10.1399 r. Książę Władysław Opolczyk daruje wieś Luboschice z młynem zakonnikom Dominikanom z Opola. W 1426r. Kościołem parafialnym dla wsi Luschice był nie istniejący już kościół św. Wojciecha w Opolu. W 1680 r. wieś należała do rodziny Bogusła Ernst Blankowsky Lubo Baro de Demsschutz. W 1718 r. we wsi mieszkało 9 kmieci wraz z młynarzem, 20 zagrodników i chałupników. Wieś była już tak duża, że umieszczona została na mapie, w 1773r. z pisownią Luboschitze. W latach 1723- 25 mieszkało we wsi tylko 9 ludzi stąd wniosek, że wieś Luboszyce też została zdziesiątkowana przez zarazę. Po wojnach pruskich z Austrią nastąpiła kolonizacja Luboszyc, bo w 1874 r. notuje się już 10 kmieci, 11 zagrodników, 14 chałupników, razem 233 mieszkańców. Na początku XIX w. w Luboszycach oprócz młyna wodnego nad rzeką Małą Panew , był też tartak. W 1855 r. we wsi mieszkało 385 mieszkańców w tym 5 kmieci, 3 półkmieci, 12 zagrodników, 13 chałupników i 27 chałupników wygonowch. W 1861 r. było już 414 mieszkańców. Wszyscy byli katolikami. W 1867 r. sołtysem wsi był Fila Franz, który umiał pisać po polsku. podczas ostatniej kolonizacji Śląska na obszary położone nad Małą Panwią przybyli min. drwale, którzy osiedlili się również w Luboschuzach, stąd na pieczęci drzewo i siekiera wbita w jego pień. Przypuszczalnie był to herb Luboschuz. W 1891 r. liczba mieszkańców wsi wynosiła 618. 1 stycznia 1872 r. odbyło się uroczyste poświęcenie szkoły katolickiej w Luboszycach. Szkoła znajdowała się w budynku, gdzie obecnie jest klasztor sióstr Franciszkanek. W 1926 r. w 129 budynkach mieszkalnych mieszkało 761 mieszkańców w tym 378 mężczyzn. W 1926 r. w Luboszycach mieszkało 141 rodzin. Ochotnicza StrazPożarna w Luboszycach powstała w październiku 1928 r. W 1929 r. została oddana do użytku nowa szkoła, wybudowana z inicjatywy ówczesnego sołtysa Lózefa Stotko, zaś w dawnej szkole, którą przejęły siostry franciszkanki zostało od 1930 r. zorganizowane przedszkole, które prowadziły siostry, a nadzorował       ks. prob. Konda. Nauczycielem był wówczas pan Adolf Komarek, twórca między innymi OSP. W czasie  II Wojny Światowej, zmieniali się nauczyciele, zmieniały się nastawienia. Więcej wiadomości nie mamy o tym czasie. Po wojnie zaczął się nowy trudny okres. W tym okresie zniknęła ze szkół religia, miało to negatywne skutki. Zaraz po wojnie kierowniczką i jednocześnie organizatorką szkoły była od początku     p. Czesława Klichowa. Z jej rąk kierownictwo przejął pan Antoni Balwierczak( 1968-79), a po nim       mgr Anna Adamczyk (1979-85), a później p. mgr Helena Dembowska (1985-90), która rozpoczyna budowę sali gimnastycznej  i sanitariatów. Inicjatywy dokończyła nowa p. dyrektor Helena Plotnik, która prowadzi szkołę aż do dziś. Lata dziewięćdziesiąte to również czas, aby nadać szkole odpowiedni patronat. Wybrano św. Jana Bosco, wszelkiego wychowawcy młodzieży we Włoszech. Dlatego też 7 czerwca 1995 r. ks. prob. Józef Onyśków poświęca wymurowaną tablicę ku czci tego wspaniałego wychowawcy.