Pierwsze wzmianki o wsi Luboszyce pochodzą z 1295 r. Wiadomo, że Śląsk a także i okolice Opola były wtedy w posiadaniu Czech.

Pewnego razu- jak głosi legenda, jeden z trzech braci Czechów którzy wyruszyli w daleką drogę osiedlił się w zakolu bystrej rzeki. W ślad za nim podążali inni osadnicy z tego samego rodu i wspólnie założyli osadę, którą nazwano imieniem pierwszego osadnika -Lubczici lub Lubozici. Lubosz zbudował młyn wodny i stał się dziedzicem osady. Nazwa wsi może również pochodzić od bogatego kmiecia: Bogusław Ernst Blankowsky Lubo Baro de Demschutz-"Luboschutz", który miał w posiadaniu ziemie od Kotorza po Gosławice i jej okolice. W 1375 r. Sztiepan de Lubosicz, widocznie kmieć lub sołtys obecnych Luboszyc nabywa most pod Gosławicami. 18.10.1399 r. Książę Władysław Opolczyk daruje wieś Luboschice z młynem zakonnikom Dominikanom z Opola. W 1426r. Kościołem parafialnym dla wsi Luschice był nie istniejący już kościół św. Wojciecha w Opolu. W 1680 r. wieś należała do rodziny Bogusła Ernst Blankowsky Lubo Baro de Demsschutz. W 1718 r. we wsi mieszkało 9 kmieci wraz z młynarzem, 20 zagrodników i chałupników. Wieś była już tak duża, że umieszczona została na mapie, w 1773r. z pisownią Luboschitze. W latach 1723- 25 mieszkało we wsi tylko 9 ludzi stąd wniosek, że wieś Luboszyce też została zdziesiątkowana przez zarazę. Po wojnach pruskich z Austrią nastąpiła kolonizacja Luboszyc, bo w 1874 r. notuje się już 10 kmieci, 11 zagrodników, 14 chałupników, razem 233 mieszkańców. Na początku XIX w. w Luboszycach oprócz młyna wodnego nad rzeką Małą Panew , był też tartak. W 1855 r. we wsi mieszkało 385 mieszkańców w tym 5 kmieci, 3 półkmieci, 12 zagrodników, 13 chałupników i 27 chałupników wygonowch. W 1861 r. było już 414 mieszkańców. Wszyscy byli katolikami. W 1867 r. sołtysem wsi był Fila Franz, który umiał pisać po polsku. podczas ostatniej kolonizacji Śląska na obszary położone nad Małą Panwią przybyli min. drwale, którzy osiedlili się również w Luboschuzach, stąd na pieczęci drzewo i siekiera wbita w jego pień. Przypuszczalnie był to herb Luboschuz. W 1891 r. liczba mieszkańców wsi wynosiła 618. 1 stycznia 1872 r. odbyło się uroczyste poświęcenie szkoły katolickiej w Luboszycach. Szkoła znajdowała się w budynku, gdzie obecnie jest klasztor sióstr Franciszkanek. W 1926 r. w 129 budynkach mieszkalnych mieszkało 761 mieszkańców w tym 378 mężczyzn. W 1926 r. w Luboszycach mieszkało 141 rodzin. Ochotnicza StrazPożarna w Luboszycach powstała w październiku 1928 r. W 1929 r. została oddana do użytku nowa szkoła, wybudowana z inicjatywy ówczesnego sołtysa Lózefa Stotko, zaś w dawnej szkole, którą przejęły siostry franciszkanki zostało od 1930 r. zorganizowane przedszkole, które prowadziły siostry, a nadzorował ks. prob. Konda. Nauczycielem był wówczas pan Adolf Komarek, twórca między innymi OSP. W czasie  II Wojny Światowej, zmieniali się nauczyciele, zmieniały się nastawienia. Więcej wiadomości nie mamy o tym czasie. Po wojnie zaczął się nowy trudny okres. W tym okresie zniknęła ze szkół religia, miało to negatywne skutki. Zaraz po wojnie kierowniczką i jednocześnie organizatorką szkoły była od początku     p. Czesława Klichowa. Z jej rąk kierownictwo przejął pan Antoni Balwierczak( 1968-79), a po nim mgr Anna Adamczyk (1979-85), a później p. mgr Helena Dembowska (1985-90), która rozpoczyna budowę sali gimnastycznej  i sanitariatów. Inicjatywy dokończyła  p. dyrektor Helena Plotnik. Lata dziewięćdziesiąte to również czas, aby nadać szkole odpowiedni patronat. Wybrano św. Jana Bosco, wszelkiego wychowawcy młodzieży we Włoszech. Dlatego też 7 czerwca 1995 r. Ś.P.ks. prob. Józef Onyśków poświęca wymurowaną tablicę ku czci tego wspaniałego wychowawcy.